Referentie
Myin, Eric, Ken- en wetenschapsleer. Deel 1: Logica, Antwerpen: Universitas, 2007, 136 p.Informatief extract
"In de logica spreekt men hier van het ex falso quodlibet: uit een stel contradictoire premissen volgt alles. Of: waar men zowel een uitspraak als de negatie van die uitspraak beide als premisse neemt, kan men om het even welke conclusie afleiden. Uit het valse (contradictoire) volgt om het even wat ..." (p.9)
"Inconsistenties worden meestal niet tot de drogredenen gerekend, maar daar wordt hier graag van afgeweken. Gegeven het ex falso quodlibet principe, komt het introduceren van een inconsistentie immers neer op het zichzelf argumentatief 'zeer gemakkelijk maken'. Vanaf dat een contradictie geïntroduceert is, volgt immers alles." (p.116)
Creatieve commentaar
Klinkt bijna als een redenering die Freud had kunnen maken: De ex falso quodlibet verspreking is een mechanisme dat na de leugen door het onderbewuste in werking wordt gezet, om het 'zelf' te confronteren met zijn oneerlijkheid. Na het geven van de valse premisse vervalt de spreker in een soort van verbale verdwazing (rambling), de logische argumentatie verliest (hoe klein ook) zijn samenhang, niet alleen omdat de conclusie niet naar voldoening kan worden bereikt, maar ook onder invloed van het vingerwijzende geweten, trots,.... op de achtergrond. Een aantal emotionele premissen die een volgen van 'alles kan' (verbale chaos), veroorzaken.
Natuurlijk zou hij onderscheid gemaakt hebben tussen een gewilde of een ongewilde verspreking na de drogredenering. Het echte brabbelen onder invloed van die emoties of het ongestructureerde betogen om de leugen te verdoezelen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten