Referentie
Hertmans, Stefan, Goya als hond, Amsterdam: Meulenhoff, 1999,62 p.Informatief extract
De regen die plots harder is.
Schaduw in een ondiepe
nis. Dat ze geen evenwicht
kon houden en een ogenblik
bedacht: alles gaat mis.
Het duurt wat langer eer ze adem krijgt,
maar ze denkt sneller en ze zwijgt.
Geluk is wat chemie in hersens,
het verdwijnt. Ze krijgt behoefte
aan wat rijmt, en veegt dan alles
weer van tafel met een grijns.
De grenzen die haar vroeger felheid gaven
zijn nu nog slechts details
die elke dag iets meer vervagen.
Al wat haar bezig houdt, daar in en
nog onzichtbaar punt, wordt tot iets
onomkeerbaars omgemunt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten